No Budget Festival 2009

Η No Budget Team

σε συνεργασία με την ΠΑΕ Α.Ε.Λ 1964

διοργανώνουν το

No Budget Festival 2009

4, 5 & 6 Σεπτεμβρίου 2009

Κηποθέατρο - Λάρισα

Ένα τριήμερο υπαίθριο μουσικό φεστιβάλ με άλλες παράλληλες συνοδευτικές πολιτιστικές εκδηλώσεις (έκθεση φωτογραφίας, έκθεση ζωγραφικής, μπαζάρ βινυλίων, t-shirts, κ.α.). Πρόκειται για το 4ο μουσικό Φεστιβάλ που διοργανώνεται από τη No Budget Team, αστική μη κερδοσκοπική εταιρία πολιτιστικού χαρακτήρα με έδρα τη Λάρισα, σε συνεργασία με την Π.Α.Ε. Α.Ε.Λ. 1964.

Το φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί στο Κηποθέατρο του Αλκαζάρ στη Λάρισα, το τριήμερο 4, 5 & 6 Σεπτεμβρίου 2009 και θα έχει καθαρά φιλανθρωπικό χαρακτήρα με ένα συμβολικό χαμηλό εισιτήριο (5€/μέρα!). Τα έσοδα της εκδήλωσης θα διατεθούν σε συγκεκριμένο ίδρυμα της Λάρισας, που θα κοινοποιηθεί μετά την οριστική απόφαση των συνδιοργανωτών.

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Το γενικότερο καλλιτεχνικό πλαίσιο του φεστιβάλ έχει αναλάβει η No Budget Team, μία αστική μη κερδοσκοπική εταιρία πολιτιστικού χαρακτήρα. Σχηματίστηκε τον Νοέμβριο του 2005 χάρη στην αγάπη των μελών της για την εγχώρια μουσική σκηνή και ήδη ως τώρα δραστηριοποιήθηκε και ανέλαβε με επιτυχία την οργάνωση αρκετών συναυλιών στην πόλη της Λάρισας. Μερικά από τα σχήματα με τα οποία συνεργάστηκε είναι τα εξής: Χειμερινοί Κολυμβητές, Mikro, Sigmatropic, Deus Ex Machina, Dead Moon, the Nomads, Rotting Christ, the Earthbound, the Last Drive, the Fleshtones, Threshold, And also the trees, Matisse, Cyanna, Blend, Siva Six, Panx Romana, Μωρά στη φωτιά, κ.α.

Την πρώτη μέρα (4/9) εμφανίζονται τα εξής σχήματα:

Global Vibe: reggae, ska, dub μπάντα από τη Θεσσαλονίκη. Ξεκίνησαν το 2002 και συνεχίζουν μέχρι τώρα με live παρουσίες και συμμετοχές σε φεστιβάλ σε όλη την Ελλάδα.

The Velvoids: μία από τις πιο ελπιδοφόρες rock ’n roll μπάντες της εγχώριας μουσικής σκηνής. Αναμένοντας την ευκαιρία να ηχογραφήσουν το πρώτο τους album, έχουν πραγματοποιήσει αρκετές ζωντανές εμφανίσεις μέσα στο 2007, ενώ στις αρχές του 2008 άνοιξαν τη συναυλία του Marky Ramone & Black Lips.

Γιάννης Αγγελάκας & Ντίνος Σαδίκης: Ο Γιάννης Αγγελάκας, γνωστός απο το συγκρότημα ΤΡΥΠΕΣ αλλά και απο την προσωπική του δουλειά με τους ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ (Απο δω και πάνω) και τη συνεργασία του με το Νίκο Βελιώτη (Οι ανάσες των Λύκων, Πότε θα φτάσουμε εδώ) και ο Ντίνος Σαδίκης (ΕΝ ΠΛΩ, ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ) θα παρουσιάσουν εκτελέσεις κομματιών τους, με κιθάρα και μπαγλαμά, με τη συνοδεία του Στάθη Αραμπατζή, κιθαρίστα των ΕΠΙΣΚΕΠΤΩΝ. Ο Γιάννης Αγγελάκας θεωρείται πλέον ένας από τους πιο σημαντικούς μουσικούς της ροκ ελληνικής σκηνής.

Murder By Death: rock κουαρτέτο από την Indiana των Η.Π.Α. Σχηματίστηκε το 2000 και πήρε το όνομα του από την ομότιτλη ταινία του Robert Moore (1976). Μετρά ήδη 4 δίσκους στο ενεργητικό του με τους 2 τελευταίους – In Bocca Al Lupo kai Red Of Tooth & Claw - δικαίως να τυγχάνουν εγκωμιαστικών κριτικών διεθνώς. Post punk, σκονισμένα country, gothic, Americana πλαισιώνουν ιδανικά noir στίχους - του εξαιρετικού, cashεικών καταβολών τραγουδιστή, Adam Turla, εμποτισμένους απ’ όλα τα στερεότυπα της αμερικάνικης rock n’ roll τραγουδοποιίας.

Η δεύτερη μέρα (5/9) περιλαμβάνει τους:

NoiseToy: Οι Noisetoy γνωρίστηκαν και ξεκίνησαν να παίζουν μαζί το 2007 στην Αγγλία και έχουν ήδη παίξει σε διάφορα underground μουσικά clubs (elektrowerks, zigfrid underbelly, notting hill arts club, monto water rats) του κεντρικού Λονδίνου. Ο alternative ήχος τους είναι αποτέλεσμα των διαφορετικών επιρροών τους που κυμαίνονται μεταξύ του new wave, minimal, post punk και electronica αντίστοιχα.

Dread Astaire: Με δύο sold-out κυκλοφορίες στο ενεργητικό τους και πολυάριθμες εμφανίσεις στις κυριότερες σκηνές της Ελλάδας, οι Dread Astaire είναι μια από τις συχνότερα μνημονευόμενες εγχώριες μπάντες, χωρίς ταυτόχρονα να στερούνται τακτικής παρουσίας στον διεθνή Τύπο. Το τρίο έλκει επιρροές από είδη τόσο ετερόκλητα όσο το rock’n’roll, το garage, την ψυχεδέλεια, το punk, το kraut και το hardcore, ενώ οι συναυλίες τους χαρακτηρίζονται από ένταση και δυναμισμό στα όρια του παροξυσμού. Το No Budget Festival 2009 σηματοδοτεί την πρώτη παρουσίαση του νέου τους άλμπουμ, «Playstation», που κυκλοφορεί αποκλειστικά σε βινύλιο από τη νεοσύστατη λαρισινή ετικέτα, «Backstage Records».

Lanterna: οι αμερικάνοι lanterna με την κατά κύριο λόγο instrumental μουσική τους στόχο εχουν να μας ταξιδέψουν με τον τρόπο που αυτοί μόνο ξέρουν. Ατμοσφαιρικές κιθαριστικές συνθέσεις ονειρικές pop μελωδίες, post rock περιπλανήσεις από ένα group, που εδώ και δέκα χρόνια με πέντε δίσκους στο βιογραφικό του μας γοητεύει με συνέπεια παραμένοντας μακριά από τα φώτα της μουσικής βιομηχανίας.

Κ. Βητα: Ο Κωνσταντίνος Βήτα, γνωστός από τους Στέρεο Νόβα, γκρουπ ορόσημο για την εγχώρια ηλεκτρονική μουσική - έχει κυκλοφορήσει 9 προσωπικά albums, ενώ έχει ασχοληθεί εκτός από τη μουσική, με το θέατρο, το χορό και τον κινηματογράφο. Ξεχώρησε η συνεργασία του με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου στο πλαίσιο της τελετής έναρξης-λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων, ενώ η συνεργασία τους στην παράσταση χορού ‘2’ έσπασε ταμεία.

Τέλος η τρίτη και τελευταία μέρα (6/9) θα καλύψει ένα μεγάλο φάσμα του σκληρού ήχου με τους:

Hidden In the Basement: stoner, metal μπάντα από τη Λάρισα που δημιουργήθηκε το 2007, με πολλά live σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Poem: progressive - alternative metal μπάντα από την Αθήνα. Δημιουργήθηκε το 2005 κι από τότε κυκλοφόρησαν ένα album, συμμετείχαν σε διάφορες συλλογές αλλά και με τις ζωντανές τους εμφανίσεις έκαναν γνωστό το όνομά τους στο metal κοινό.

Como Esta Loco: hardcore - metalcore σχήμα από τη Ξάνθη. Έχει ανοίξει συναυλίες μεγάλων ονομάτων και με τις εκρηκτικές εμφανίσεις τους έχουν αποκτήσει φανατικούς οπαδούς σε όλη την Ελλάδα. Έχουν κυκλοφορήσει ένα E.P. με τίτλο ‘Walking the last mile’.

Burst: ανερχόμενη metalcore μπάντα από τη Σουηδία, που έχει κερδίσει τις καλύτερες κριτικές σε τύπο και ΜΜΕ. Μελωδικά φωνητικά αλλά και εκρηκτικές ωμές κραυγές, πολυπλοκότητα και επιθετικότητα από 5 δεξιοτέχνες μουσικούς. Έχουν κυκλοφορήσει 3 albums και πολλά EPs.

Οι πόρτες ανοίγουν στις 19.30

Τιμή εισητηρίου: 5€/μέρα

A FAREWELL...

"MIDNIGHT" JOHN PATRICK JR. MC DONALD
R.I.P. (4/29/1962 - 7/8/2009)
by George Georgiou (song292@yahoo.gr)



So, did you have to race your demons till the huge waves of the dark sea? So, did you follow this same old twisted echo until the silent land of the gentle snow? So, did you mean every single word of it? Did you try so hard to find your world within yourself? Within your head of barking dogs and your heart of marching trains? Why did you have to choose the path of the poisoned mushrooms and the dizzy mirrors? So, did you have to bring to life the weird caves of your voice? DID YOU?...
I always remember your voice building those burning bridges of repeating loss. Some said you were pretending to be a cursed poet, a fake tragic figure... You had kissed the black lips of eternal frost with your words transcending into a universe of your own. You told me tales of lost balance racing the borders of prediction, you, my distant lunatic brother of twisted shadows. Now you've turned to be authentic with the highest price... How will i return to your open fields to race again your echoes? How will i meet your memory upon the same critical lines? How will i face your legacy, your truth, your tragedy, your myth, your world, YOU?
Why did you follow the fatal steps of your private dance till the end? If you wanted to make me feel humble and human, i am... If you tried to make me feel lonely, i am... If you thought of making me feel older, i am... If you wanted to make me sing to you through your own words, then sincerely I WILL:
"IN DEATH I'VE FOUND THE ANSWER
IN DEATH I LIVE AGAIN
FEAR NOT THE REAPER's BLADE
IT DOESN'T MEAN THE END
IT NEVER REALLY ENDS..."

NEWS REPORT
Former CRIMSON GLORY frontman Midnight (real name: John Patrick Jr. McDonald) passed away earlier today (Wednesday, July 8) from "total kidney and liver failure". He was 47 years old.

According to JON OLIVA'S PAIN guitarist Matt LaPorte, who played on some of Midnight's recent solo recordings, the singer spent his final hours surrounded by his mother, brother, daughter as well as members of CRIMSON GLORY, SAVATAGE, and JON OLIVA'S PAIN. His death occured at 3:45 a.m EST at St. Anthony's Hospital in St. Petersburg, Florida.

His bandmates said:

Guitarist JON DRENNING:
"Midnight and I shared so much together over the years; dreams, goals, visions, creativity... We would often daydream for hours upon hours about how we would make the most amazing music together that would "Transcend" the world. We were determined to make an impact like no other and wanted create a legacy that would be everlasting... Despite our disagreements, I loved him deeply and will miss him profoundly. We had a contentious, yin-yang type of relationship, but we respected each other's ideas, talents and creativity, and loved each other dearly; we were brothers 'til the end. Midnight was a kind, generous, spiritual, beautiful, passionate, eccentric, mysterious, stubborn old soul with the voice of both an angel and a lion. Truly, he was a rare individual with an enigmatic, angelic vioice who had a great influence on many of today's well-known and yet-to-be-known metal singers. There have been many great singers throughout the years in the metal genre, including several who have tried to copy Midnight's uniquely moving, intensely emotional style, but there can be - and will only ever be - one Midnight. He was a once-in-a-lifetime singer, one-in-a-billion, a star among stars... Indeed, the world has lost a great singer, songwriter, painter, poet and friend... but his spirit lives on in each of us who knew and heard him, as well as for those yet to discover his creative genius. In death you live again, my Brother, my friend. It does not mean the end; it never really ends..."

Guitarist BEN JACKSON:
"Words cannot express the sadness I feel today over the loss of my dear friend Midnight. Having been friends with Mid for the last thirty years has provided me with memories I will surely treasure for the rest of my life until we hopefully will meet again. Together we made music, shared laughs and good times, traveled the world to faraway places and lived life with passion.
He touched many with his unique gift and was universally loved by his many friends and fans. A gentle genius and a sweet, sweet soul. I will miss you so much buddy! I love you!"

Drummer DANA BURNELL:
"Today the world lost an incredible singer and songwriter. I lost my band mate, my friend... my brother. I've known Midnight for over 30 years; he was the gentlest, kindest and most caring person I've known, and I loved him very much. Midnight only wanted good for everyone, he was a good soul. Knowing he is at peace now brings me great peace. I love him and will forever miss him."

Bassist JEFF LORDS:
"Speaking in the wake of my friends and bandmates, I can say that they've covered, very eloquently, a lot of what needed to be said. Notwithstanding, I will offer my thoughts, because every relationship is truly unique:

What few people know, probably even some of my own bandmates, is that I knew John "Midnight" McDonald longer than most---from the seventh grade, to be precise. We sat next to each other in History class. Mind you, this was well before I ever picked up a bass or knew that he could belt out the 'Zeppelin and 'Floyd tunes. Well, Midnight ("John", then) would sleep or doodle during class. We sat next to each other in the back. Come test time, he'd want to copy my answers (that rascal!). In any event, I knew that he was a rare breed with a tendency toward the arts. Little did I know....

Fast forward 7 or 8 years, and one night at our rehearsal facility we were going to try out this guy whom we discovered on the beach playing acoustic guitar. Admittedly, I was skeptical when this shoe-less and frumpy-clothed fellow showed up to give a whirl at singing Priest, Accept, Maiden, Scorpions... all of which were bands we covered very briefly before "Crimson Glory" was born. I was once told, "you cannot tell how far a frog can jump by lookin' at it". Well, that night, and the following nights, that little adage was never so solidified in mind. The kid had a set of pipes. We later learned that he had a knack for writing creative and thought-provoking lyrics, as well. Crimson Glory was born.....

Fast forward again, and we found ourselves going from a warehouse - to the studio - to stages over seas. With the increasing amount of pressure to sing the songs as you hear those recordings today, Midnight sought to overcome this pressure by unnatural means, which would later, and sadly, become his downfall, as well as the band's. This problem put a tremendous strain on the relationships with people close to him, meaning, not the fans in this case, but with his family and bandmates (who were his second family). To my understanding, we all did what we could to help him.

In the end, I am sad: Sad, because of the loss of life and that such a talented human being never reached his full potential. I am angry: I am angry because he was out of touch with reality towards the end, and could not be reasoned with, even if that meant trying to reconcile some past mistakes made along the way, including my own. I am hopeful: I am hopeful because, while I don't believe in a hereafter, I firmly believe that John "Midnight" McDonald has touched people in this life, the life that we know for certain exists, and in that sense, he was most certainly an Earthly "Angel". Farewell, Mid'."

ΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΗ

BROKEN RECORDS: "UNTIL THE EARTH BEGINS TO PART"
by George Georgiou (song292@yahoo.gr)



Almost 42 minutes of the Scottish septet "Broken Records" debut album attempt to race the history of folk, Celtic rock of ages gone by. Instead of the hype of being Edinburgh's Arcade Fire, they dive deep in the spirit of legendary Waterboys sharing the pieces they grab between both of the two eras: Celtic, epic rock along with folk traditional music. There is also electric tension with cowpunk impressions of The Pogues or folkabilly attractive singles reminding of The Men They Couldn't Hang. The neoclassical growing epic opener "Nearly home", building up a vivid horizon, always filling with rich foldings of sound and marching drums, leads to a bombastic crescendo and probably describes at the same time the basic conception of "Until the earth begins to part" album. Rerecorded already known single "If the news make you sad don't watch it", flows easily carrying a comfortable attraction as a clearing for a mediocre listener, who doesn't really stand for the Celts. The album title track builds the vision of apocalypse, driving again to the growing and building sound tactics... Broken Records attempt to grab the echoes of what their Edinburgh mates used to call "The Big Music" back to the 80's, holding the weapon of sentiment to their front line and they already certainly have been a pleasant surprise for an audience filled with nostalgia for this hue of sound. But they also leave the impression of standing at the crossroads of the critical direction: will they go on swimming in sympathetic tunes, feeding the needs of a certain piece of audience or do they have the guts to drive their blessed influences to a bigger sphere of expression and creation, singing finally for their own "Big Music" of our days? Only time will tell...